กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามนี้พานหงไม่รับรู้เรื่องราวใดทั้งสิ้น นับแต่ถูกเร่งรัดเรียกตัวกลับเมืองหลวง เขาก็ว่างเว้นจากภารกิจยิ่ง ทั้งยังปลอดภัยยิ่ง
ปลอดภัยเสียจนเขาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี
ห่างจากตอนที่เขาค้นพบว่ามีคนในต้าถงลักลอบค้าธนูหน้าไม้ให้แก่เผ่าว่าซื่อล่วงเลยไปสี่เดือนแล้ว
เขาถูกเร่งรัดเรียกตัวกลับเมืองหลวงมาได้สามเดือนแล้วเช่นกัน ขุนนางตรวจการที่สำนักตรวจการส่งไปรับช่วงทำคดีนี้ต่อไม่มีความคืบหน้าเสียที เวลานี้ยังคงกินลมกินทรายอยู่ที่ต้าถง
พานหงก้มหน้ามองสิ่งของสามอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วมือลูบมุมโต๊ะพลางครุ่นคิดเงียบงัน
พานเยวี่ยผลักประตูเปิดออกเสียงดังปัง พานหงดึงตำราด้านข้างมาปิดทับไว้ทันที ก่อนจะตีหน้าขรึมเอ่ยถาม “ลุกลี้ลุกลน เจ้ากลายเป็นเหมือนน้องชายเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน”