เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่สือเหมี่ยนยิ่งพูดยิ่งโมโห เอ่ยเสียงดังว่า “แคว้นญี่ปุ่นยิ่งไร้ยางอาย ครั้งก่อนคณะทูตสองคณะเข้าเทียบท่าเรือ ต่างแย่งชิงกันแสดงว่าใบอนุญาตการค้าประทับตราในมือตนเป็นของจริง ถึงกับลงมือสู้รบกันในจวนมณฑลเฉวียนโจวของพวกเรา ปล้นชิงราษฎรเฉวียนโจวของเรา จนเป็นเหตุให้ต้าหมิงของเราต้องสูญเสียแม่ทัพไปสองท่าน! หากข้อกำหนดของใบอนุญาตการค้าประทับตรามีประโยชน์จริง กรมการค้าทางทะเลก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นปัจจุบันนี้!”
“แล้วเจ้าว่าจะทำอย่างไรเล่า เจ้าว่าจะทำอย่างไร” เฉินสวินทุบอกกระทืบเท้า น้ำตาไหลพรากเอ่ยว่า “รับสั่งปฐมบรรพชน แผ่นกระดานแม้เพียงชุ่นเดียวยังห้ามลงทะเล ชาวประมงชายฝั่งทะเลสืบทอดมาถึงรุ่นที่สามแล้ว ทว่าหลังอพยพย้ายถิ่นฐานพวกเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่รอดต่อไปไม่ได้ ยังมีชีวิตอยู่รอดไม่ได้อยู่ดี!”
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ