เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าถามพ่อค้ากำมะถันมาแล้ว ได้ยินว่า กำมะถันที่เข้ามาจากแคว้นญี่ปุ่นในแต่ละปีมีถึง 800,000 จิน ยามที่มีการค้าตราอนุญาต แคว้นญี่ปุ่นจะส่งเป็นบรรณาการ 20,000 จินถึง 100,000 จิน ที่เหลือนอกนั้นแทบจะเป็นการลักลอบค้าทั้งหมด” หวังเอ่ยว่า “ส่วนใหญ่พวกเขารับสินค้ามาจากมือพ่อค้าในแถบเจ้อเจียงและฮกเกี้ยนสองพื้นที่นี้ จากนั้นจึงค่อยขนส่งไปกระจายขายตามที่ต่างๆ ทว่าพวกเขากลับแตะต้องกิจการค้าขายของเมืองป้อมชายแดนทั้งเก้าไม่ได้เลย”
สายตาของพานอวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย “พ่อค้าผู้นี้คือใครกัน สุรามื้อเดียวก็บอกกล่าวแก่เจ้าถึงเพียงนี้แล้วหรือ”
หวังฉีกยิ้มกว้าง พลางหยิบยันต์เหลืองแผ่นหนึ่งออกมาตบลงบนโต๊ะ “ข้าแอบใส่ยันต์เหลืองแผ่นหนึ่งไว้ในแขนเสื้อเขาแล้ว หากอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร ข้าเมามายเช่นนี้ ก็คงต้องให้อาจารย์อาน้อยไปตรวจสอบแล้วขอรับ”