เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คณะพานอวิ๋นออกเดินทางเหินฟ้าไปตามหวังชงหลังจากนั้นสามวัน ก่อนไป นางมอบต้นฉบับลายมือส่วนหนึ่งที่เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอคัดลอกไว้ให้แก่ขวางผิง ส่วนนางก็นำอีกส่วนหนึ่งติดตัวจากไป
นางตัดสินใจว่าพอกลับไปแล้วจะให้คนจัดพิมพ์เป็นรูปเล่ม จากนั้นค่อยส่งมอบให้แก่ผู้ที่ชำนาญวิชาคำนวณและกลไกกับดัก
พวกเขาออกเดินทางหลังจากฟ้ามืด พอถึงช่วงกลางดึกก็มองเห็นเรือของพวกหวังชงท่ามกลางทะเลอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่
มุมปากของพานอวิ๋นยกยิ้มขึ้น กำลังจะร่อนกระถางสามสมบัติลงไป ก็พลันเห็นเปลวระเบิดกลุ่มหนึ่งปะทุขึ้นตรงขอบฟ้า แสงอัคคีพวยพุ่งชงเทียนเสียดฟ้า
พานอวิ๋นชะงักการเคลื่อนไหว เซวียเสาก็แลเห็นเช่นกัน จิตใจพลันบีบรัด เอ่ยถามว่า “ที่นั่นคือที่ใด”
แผนที่ทะเลคลี่กางออกในสมองของพานอวิ๋น สีหน้าของนางเคร่งขรึมลงเล็กน้อย กล่าวว่า “เป็นชายขอบริวกิว”
เซวียเสากล่าวว่า “ริวกิวเป็นแคว้นประเทศราชของต้าหมิง ย่อมไม่เหมือนแคว้นญี่ปุ่น มันมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับต้าหมิง การแต่งตั้งราชาริวกิวก็เช่นเดียวกับราชาแคว้นเกาหลี ล้วนต้องผ่านความเห็นชอบจากต้าหมิง ไปดูกันเถิด”
พานอวิ๋นพลันเหินทะยานออกไปทันที ในยามที่กระถางสามสมบัติบินผ่านเหนือเรือเดินทะเลสองลำ พานอวิ๋นก็ดีดนิ้วคราหนึ่ง ลูกกลอนน้ำผึ้งเม็ดหนึ่งพลันพุ่งวาบออกไป เสียงดังพึ่บเจาะทะลุหน้าต่าง ก่อนจะส่งเสียงเกร๊งปักแน่นอยู่บนเสาไม้ต้นหนึ่ง