เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังชงสูดจมูก กลั้นน้ำตากลับไป แล้วเอ่ยถาม “นางขาดแคลนเงินหรือขอรับ อาจารย์อาน้อย พวกท่านไม่ได้ไปเอาขุมทรัพย์ในทะเลหรอกหรือ”
พานอวิ๋น “เจ้าใช่ว่าจะไม่รู้โชคชะตาของข้า ข้ากล้าเก็บเงินเหล่านั้นไว้หรือ ได้มาจากราษฎรก็ใช้ไปกับราษฎร พอดีประจวบเหมาะกับภัยพิบัติวายุแถบชายฝั่งทะเลทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งอุทกภัยและภัยจากมนุษย์ในเจียงหนาน ขุมทรัพย์ที่ได้มา นอกจากสิ่งของบางส่วนที่เปลี่ยนเป็นเงินสดได้ยากแล้ว ที่เหลือก็ใช้ไปหมดแล้ว
ส่วนที่เปลี่ยนเป็นเงินสดไม่ได้ ก็ส่งมอบให้ศิษย์พี่ใหญ่เอาไปจัดการหมดแล้ว ตัวข้า เจ้าก็รู้อยู่ กระเป๋าของข้าเวลาส่วนใหญ่สะอาดสะอ้านยิ่งกว่าใบหน้าข้าเสียอีก”
หวังชงจึงมองไปยังเรือสามลำนั้นที่ริมทะเล “ของพวกนั้น...”
“อ้อ เพิ่งหามาได้น่ะ เรือเป็นของข้า ข้าจะพาคนมามากมายปานนี้โดยไม่ได้อะไรเปล่าๆ รึ บวกกับร่วมมือกับทางนี้หน่อย ร่วมมือกับทางนั้นนิด เงินที่เก็บมาได้จึงมากโข”