เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮ่องเต้ไม่ได้ยินเสียง จึงเงยพระพักตร์ขึ้น ขมวดคิ้ว “หืม?”
หวังเจิ้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ส่งน้ำชาที่ลองวัดอุณหภูมิแล้วถวายฮ่องเต้ ยิ้มพลางพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะสั่งให้คนร่างราชโองการส่งไปยังสภาเสนาบดีเดี๋ยวนี้”
ฮ่องเต้เห็นเขาสีหน้าเบิกบาน ไม่มีสิ่งผิดปกติอันใด ก็ทรงพระเกษมสำราญขึ้นมา “ท่าน อารมณ์ของเสวียเซวียนอาจจะไม่ดีนัก แต่ความสามารถกลับมิเลว คุณธรรมก็โดดเด่น ภายหน้าท่านต้องปรองดองกับเขาให้ดี”
หวังเจิ้นยิ้มพลางพยักหน้า “ขอเพียงเขามุ่งมั่นทำงานเพื่อฝ่าบาท แม้จะให้กระหม่อมเช็ดรองเท้าชงชาให้เขา กระหม่อมก็ยินดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ “เรารู้อยู่แล้วว่าท่านรู้กาลเทศะที่สุด”
หวังเจิ้นแย้มยิ้ม
หวังเจิ้นที่ก้าวออกจากโถงใหญ่แอบกัดฟันกรอด สองอาหลานคู่นี้ช่างเหมือนดวงจิตหยินไม่ยอมไปผุดไปเกิดจริงๆ ไปคนหนึ่ง มาคนหนึ่ง!