เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นไม่ยอมรับ “ข้าเพียงแค่มิได้ลำเอียงเข้าข้างเขาก็เท่านั้น จะนับว่ายั่วโทสะได้อย่างไร”
นางมองซ้ายแลขวา พลางเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขายังนับว่าเชื่อฟังหรือไม่”
เซวียเสาส่งเสียง “อืม” คำหนึ่งแล้วกล่าว “คนที่ถูกคัดเลือกขึ้นเรือมา เรื่องความสามารถเป็นเช่นไรยังมิต้องเอ่ยถึง พวกเขารู้แจ้งแก่ใจดีว่าตนเองไปทำสิ่งใด ล้วนเชื่อฟังดียิ่ง”
พานอวิ๋น “คนส่วนใหญ่ล้วนออกทะเลเป็นครั้งแรก จำไว้ว่าบนเรือแต่ละลำต้องจัดเตรียมหมอไว้สองคน”
เซวียเสา “จัดแจงเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว สมุนไพรก็แยกจัดวางไว้บนเรือทั้งสามลำ ทุกคนต่างลงนามในหนังสือสัญญาสละชีวิตแล้ว”
พานอวิ๋นพยักหน้า สายตามองไปยังห้องเรือด้านหลังเขา นั่นคือชาวญี่ปุ่นที่มาสึดะโนบุทาดะส่งมาทดลองเรือ
เซวียเสาก็หันไปมองแวบหนึ่งเช่นกัน ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ตอนที่รออยู่บนเกาะเคยก่อความวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง แต่ถูกคนของผู้บัญชาการพันครัวเรือนเฉินกดข่มลงไป ตายไปสองคน ตอนนี้ดูสงบเสงี่ยมขึ้นมาก”
พานอวิ๋น “ข้าเขียนจดหมายไว้หนึ่งฉบับ ให้หวังเสี่ยวจิ่งนำไปมอบแก่หวังชง เขาจะไปทวงคำอธิบายจากมาสึดะโนบุทาดะแทนข้าเอง”
นางหันไปกล่าวกับซ่งต้าหลิน “ชาวญี่ปุ่นพวกนี้เจ้าเล่ห์ทั้งยังเชี่ยวชาญการอดกลั้น ระหว่างทางพวกเจ้าจงระวังให้ดี หากพวกมันบังอาจก่อเรื่อง ก็สังหารแล้วโยนลงทะเลให้อาหารปลาไปเสีย เหลือผู้ต้องหาที่ยังมีชีวิตไว้คนเดียวพากลับไปก็พอ”