เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามกลับตัวเมืองอำเภอ พวกเขาขี่ม้าอย่างเชื่องช้า เพียงนั่งอยู่บนหลังม้าให้มันเหยาะย่างไปเรื่อยๆ
เมี่ยวเหอเดินออกมาได้ไกลโขจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ร้องอุทานเสียงดัง “อ๊ะ” ว่า “อาจารย์อาน้อย ลืมบอกให้นายท่านเถียนสาบานไปด้วยเลย
เช่นนี้คนที่ทำนาบนที่ดินของเขา มิต้องจ่ายค่าเช่านาถึงเจ็ดส่วนไปตลอดหรอกหรือ”
พานอวิ๋นแย้มยิ้มบางๆ พลางกล่าว “หากเขาเรียกร้องค่าเช่านาเจ็ดส่วน ชาวบ้านก็แค่ไม่เช่าที่ดินของเขาทำกินก็สิ้นเรื่อง”
อวี๋เชียนอธิบายอย่างนุ่มนวลว่า “ขอเพียงตระกูลว่านเก็บค่าเช่านาห้าส่วน นายท่านเถียนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันก็เก็บได้เพียงเท่านี้
พ่อค้าชำแหละเนื้อสองคน คนหนึ่งขายเนื้อชั่งละห้าอีแปะ อีกคนขายชั่งละเจ็ดอีแปะ เจ้าจะซื้อของใครเล่า”
เมี่ยวเหอกลอกตาไปมาแล้วโต้แย้งว่า “หากพ่อค้าเนื้อที่ขายห้าอีแปะไม่มีเนื้อมากพอจะขายเล่า คนอื่นๆ ซื้อไม่ได้จะทำอย่างไร”