เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวี๋เชียนก้าวขึ้นไปยืนบนก้อนหิน ทว่าก็มองเห็นเพียงใบหน้าของคนที่เข้าแถวอยู่ด้านหน้าเท่านั้น คนที่อยู่ด้านหลังต่างก้มศีรษะลงต่ำแน่นิ่ง ทิ้งไว้เพียงกระหม่อมสีดำขลับให้เขามอง
สายตาของอวี๋เชียนทอดมองจากเสื้อผ้าอันบางเฉียบขาดวิ่นลงไปยังเท้าเปล่าเปลือยของพวกเขา พลางทอดถอนใจคำรบหนึ่ง “พวกเจ้าต้องลำบากกันแล้ว~~”
ฝูงชนพลันชะงักงัน จากด้านหลังของกลุ่มคน มีผู้คนแอบเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเงียบเชียบ
บนใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่เป็นนิจของอวี๋เชียนไม่หลงเหลือความเย็นชาอีกต่อไป มีเพียงความอ่อนโยน “กลับไปแล้วก็ใช้ชีวิตกันให้ดี—”
อวี๋เชียนใคร่จะบอกให้พวกเขายามพบเจอความยากลำบากจงจำไว้ว่าให้ไปหาศาลาว่าการ อย่าได้ทำการอันใดด้วยอารมณ์ชั่ววูบอีก ทว่าเมื่อนึกถึงไฉ่เซิ่ง เขากลับกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับคืนไป
หากพวกเขารู้สึกว่าการไปหาศาลาว่าการมีประโยชน์ พวกเขาไหนเลยจะต้องถึงขั้นก่อกบฏเล่า