กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขาทั้งสองข้างของพานอวิ๋นห้อยแกว่งไปมาอยู่นอกเกวียน เก๋งริมทางสิบลี้แฝงเร้นอยู่หลังแนวไม้ แลเห็นรางๆ
สายตากวาดมองป่าไม้อันรกครึ้มสองฟากถนน นางก็อดหัวเราะขึ้นมามิได้ “ท่านอวี๋ท่านดูสิ อำเภออวี้ซานของพวกเราภูเขาดี น้ำดี ต้นไม้ก็ดีด้วย”
อวี๋เชียนกวาดตามองป่าไม้สองข้างทางอย่างครุ่นคิด พยักหน้ากล่าว “เขียวชอุ่มยิ่งนัก”
พานอวิ๋น “ซ่อนคนสัก 100-200 คน ก็เหมือนซ่อนยุงนั่นแหละ มองไม่ออกแม้แต่น้อย”
ไฉ่เซิ่ง “...”
เหงื่อกาฬเริ่มผุดออกมา
เกวียนหยุดลง พานอวิ๋นลงจากเกวียนอย่างคล่องแคล่ว ส่วนไฉ่เซิ่งกลับสะดุดไปทีหนึ่ง เกือบจะล้มคว่ำลงกับพื้น
ยังคงเป็นอวี๋เชียนที่เห็นว่ามิอาจปล่อยให้ขุนนางของราชสำนักต้องเสียหน้าเกินไป จึงยื่นมือไปช่วยพยุงไว้คราหนึ่ง