เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้า... เจ้า... เจ้า เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด งานเลี้ยงซ่อนเจตนาร้ายอันใดกัน ข้าจริงใจเชื้อเชิญต่างหาก”
พานอวิ๋น “ข้าเชื่อว่าท่านไฉ่จริงใจเชื้อเชิญ แต่พวกเขาไม่เชื่อ ข้าเองก็คงไม่อาจไปกดคอพวกเขาให้พยักหน้าตกลงได้มิใช่หรือ”
ไฉ่เซิ่งเงียบงันไป ครู่ใหญ่ผ่านไปจึงกล่าว “ข้าตกลงกับพวกเขาได้เพียงเรื่องลดหย่อนแรงงานเกณฑ์ ส่วนเรื่องอื่นๆ...”
“ไม่พอ” พานอวิ๋นส่ายหน้าตัดบทเขาตรงๆ พลางแย้มยิ้มเอ่ยเสียงเบา “หากท่านตัดสินใจไม่ได้ เช่นนั้นก็จงไปหาคนที่ตัดสินใจได้มาเถิด”
อวี๋เชียนย่อมตัดสินใจได้เช่นกัน ทว่าไฉ่เซิ่งไหนเลยจะกล้าไปหาเขา
ไฉ่เซิ่งกัดฟันแน่น หมุนตัวจากไป นำของกำนัลหนาเตอะมุ่งหน้าไปยังจวนกว่างซิ่น
พานอวิ๋นและอวี๋เชียนรอคอยอย่างเงียบสงบ พลางดำเนินการเรื่องบรรเทาภัยพิบัติต่อไป