เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าอยากพบครอบครัวของหวังเสี่ยวจิ่งสักหน่อย”
พานอวิ๋นเลิกคิ้ว สายตากวาดมองผ่านลู๋หย่วน ทว่ายังคงลุกขึ้นกล่าวว่า “เชิญตามข้ามาเถิด”
พานอวิ๋นนำคนทั้งสองไปยังลานหลัง
พวกเขากำลังฟั่นป่านกันอยู่ที่ลานหลัง หวังน้องหญิงลากไม้กวาดอันหนึ่งวิ่งพลางส่งเสียงกั่บกับไปทั่วทั้งลานบ้านเพียงลำพัง
ครั้นเห็นพานอวิ๋น นางก็ทิ้งไม้กวาดแล้วพุ่งเข้ามากอดขาของนางไว้แน่น เงยหน้าเผยรอยยิ้มอันสดใสที่สุดออกมา “อาจารย์อาน้อย——”
พานอวิ๋นยิ้มพลางลูบศีรษะของนาง แนะนำอวี๋เชียนแก่คนตระกูลหวัง “นี่คือแขกของภูเขาไตรวิสุทธิ์พวกเรา”
คนตระกูลหวังมิได้เผยสีหน้าแปลกประหลาดเพียงเพราะคนทั้งสองสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นแม้แต่น้อย พวกเขาถึงกับมิได้ถามว่าอวี๋เชียนมาจากที่ใด ทำงานอันใด เพียงเชื้อเชิญคนทั้งสองนั่งลงอย่างกระตือรือร้นโดยตรง
พานอวิ๋นอ้างว่าลานหน้ายังมีธุระ สละมิติให้แก่พวกเขา
อวี๋เชียนพับแขนเสื้อขึ้น นั่งลงฟั่นเชือกป่านร่วมกับพวกเขา เอ่ยถามเนิบช้า “ผู้เฒ่าอายุเท่าใดแล้วหรือ”
ริ้วรอยทับซ้อนที่หางตาของผู้เฒ่าหวัง ยิ้มพลางกล่าวว่า “จำมิได้แล้วว่าเป็นหกสิบสองหรือหกสิบเอ็ด กาลเวลาบางคราก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน บางคราก็ผ่านไปช้าเสียจริง ข้าเองก็เลอะเลือนไปหมดแล้ว”