เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวี๋เชียนมายืนอยู่ในลานบ้านตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ พานอวิ๋นช่วยดึงกระดูกให้ตรง หวังเฟ่ยอิ่นบอกว่าต่อเข้าที่แล้ว นางจึงเท้าสะเอวมองดูหวังเฟ่ยอิ่นพันผ้าใส่ยาให้เสมียนเอกสารอยู่ด้านข้าง “กระดูกของเจ้านี้ดูไม่เหมือนตกกระแทกมาเลย มันหักได้อย่างไร”
เสมียนเอกสารเจ็บจนชาไปหมดแล้ว ยามนี้ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ใบหน้าเปี่ยมความสิ้นหวังในชีวิตแหงนมองท้องฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา ครั้นได้ยินพานอวิ๋นถาม ศีรษะก็หงายไปด้านหลัง ทว่ายังมิทันเห็นพานอวิ๋น กลับเห็นอวี๋เชียนที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางเสียก่อน
เขาแผ่กลิ่นอายคล้ายคนกึ่งตายออกมาจางๆ “เขาเป็นคนกระชาก”
พานอวิ๋นจึงหันศีรษะขวับไปมอง
อวี๋เชียนรีบก้าวขึ้นหน้าประสานมือขอขมา “เป็นความผิดพลาดของข้าเอง ในยามคับขันมิได้รั้งแรงไว้...”
ทั้งยังนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเสมียนเอกสารจะเปราะบางถึงเพียงนี้
เสมียนเอกสารนั่งตัวตรง ขมวดคิ้วมองเขา “เจ้าพูดว่ากระไรนะ”
อวี๋เชียนทำหน้างุนงง “ข้า...”
ม่านตาของเขาหดเกร็ง แผ่นหลังค้อมลง ยิ้มประจบประแจงเล็กน้อย “ข้ามิได้พูดอันใดเลยนะ...”
พานอวิ๋นส่งเสียงจุ๊ จุ๊ สองครา แย้มยิ้มแล้วเดินผละไป ยามก้าวผ่านข้างกายเขา รหัสลับประโยคหนึ่งพลันลอยเข้าหู “สถานะของเจ้ากำลังจะเปิดเผยแล้วหนา~~”