กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรดาพระสงฆ์มิได้โกรธเคืองอันใดมากนัก เพราะพวกเขาเพิ่งตรวจดูตนเองเมื่อครู่ พบว่ายามพานอวิ๋นสู้กับพวกเขานั้นได้ยั้งมือไว้ พวกเขาเพียงแค่ฟกช้ำดำเขียว มิได้บาดเจ็บสาหัสแต่ประการใด
หากเทียบกับชายชุดดำผู้นั้นที่ถูกนางซัดฝ่ามือเดียวจนสลบเหมือด กระดูกทั่วร่างหักสะบั้น พวกเขาก็แค่ถลอกปอกเปิกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
คนทั้งหลายพากันถอยออกไป เดินห่างออกไปเล็กน้อย
พานอวิ๋นยืนมองอยู่ริมหน้าต่างเห็นเข้า ก็หันกลับมาดึงเสวียนเมี่ยวทันที “ข้ามาแล้ว มิต้องพึ่งพาร่มเงาวัดอิจิฮาตะอีกต่อไป”
“ไม่ได้” เสวียนเมี่ยวกล่าว “ในเมื่อวัดอิจิฮาตะและตระกูลโมริปฏิบัติต่อพวกเราเป็นอย่างดี ไฉนต้องจากไปด้วยเล่า”