กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แววตาของพานอวิ๋นเป็นประกายระยับ “ที่อำเภอชิมาเนะมีเหมืองเงินอยู่แห่งหนึ่ง”
เซวียเสาสะกดความหวั่นไหวในใจไว้ เอ่ยถามยิ้มๆ “ต้องเป็นเหมืองใหญ่เพียงใดกันจึงทำให้เจ้าหวั่นไหวถึงเพียงนี้ ไม่หวั่นหนทางนับพันลี้ ข้ามน้ำข้ามทะเลก็ยังต้องมาให้ได้”
พานอวิ๋น “ปีกลายรายรับคลังสมบัติชาติต้าหมิงคิดเป็นเงินเท่าใด”
เซวียเสาเพิ่งสอบติดจิ้นซื่อเมื่อปีกลาย แม้เคยติดตามรับใช้อยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้ระยะหนึ่ง ทว่ายังไร้คุณสมบัติไปดูกรมคลังเพื่อตรวจรายงานการเงินแท้จริงตลอดทั้งปี เขาครุ่นคิดเล็กน้อยพลางกล่าว “รัชศกเจิ้งถงปีที่ห้า รายรับคลังไท่ชางปีละสองล้านสี่แสนสามหมื่นตำลึง ข้าประเมินว่ารายรับคลังสมบัติชาติปีนั้นอยู่ที่ราวหกล้านตำลึง”