เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
กัวภูเขาใหญ่กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “กองรักษาการณ์ชายแดนของเราทั้งหมดยังไม่มีปืนใหญ่สักกระบอก เจ้าจะให้พวกเราไปหาพลปืนใหญ่จากที่ใดมาให้เจ้ากัน”
“เอาละ เอาละ ข้าเป็นเอง!” พานอวิ๋นห้ามปรามไม่ให้พวกเขาโต้เถียงกันต่อ เอ่ยว่า “แต่ตอนนี้ยังมิใช่เวลาจะยิงปืนใหญ่ รอก่อนอีกประเดี๋ยว”
“รออันใด” ชวีเล่อร่ายกระบี่จนแทบจะกลายเป็นภาพติดตาอยู่รอมร่อ ตะโกนลั่นว่า “หากไม่ยิงปืนใหญ่อีกข้าจะต้านไม่ไหวแล้ว จะถูกยิงจนกลายเป็นเม่นอยู่แล้ว!”
พานอวิ๋นมองเขาด้วยสายตารังเกียจ มือหนึ่งคว้าตัวจางหนิง อีกมือหนึ่งคว้าตัวหูจิ่งแล้วโยนขึ้นฝั่งไปทันที
จางหนิงเพียงร้องตกใจออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ ข้ามผ่านห่าลูกศรแล้วร่อนลงด้านหลังพวกโจรสลัดญี่ปุ่นพร้อมกับหูจิ่ง