กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ชวีเล่อไม่อยากเชื่อสายตายิ่งกว่าเดิม “มิใช่ชาวญี่ปุ่น แล้วยังแล่นไปเป็นไส้ศึกให้ชาวญี่ปุ่น สมองพวกเขามีสนิมขึ้นแล้วหรือ”
พานอวิ๋นขบขันขึ้นมา ผงกศีรษะเอ่ย “คงประมาณนั้นกระมัง”
ชวีเล่อมองพานอวิ๋นด้วยสีหน้าแคลงใจ “ก่อนหน้านี้เจ้าไม่บอกข้า ไฉนบัดนี้จึงบอกข้าเล่า”
พานอวิ๋นขยิบตาให้เขา “เพราะว่าใกล้จะถึงบทอวสานแล้ว ให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมสักหน่อย”
ถึงบทอวสานแล้ว ความหมายในการปิดบังมีไม่มากอีกต่อไป สู้เอามาทำให้พวกเขาเบิกบานใจเสียยังดีกว่า
เป็นดั่งคาด พอคำนี้เอ่ยออกไป ชวีเล่อก็พลอยดีอกดีใจขึ้นมา ทว่าพวกเมี่ยวเจินกลับไร้ความเปลี่ยนแปลง มีท่วงท่าวรราพณ์ไม่หวั่นไหวอยู่พอตัว