กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นรับคำ คว้าตัวพานเสี่ยวเฮยที่อยู่ข้างๆ ยัดเข้าไปในอกเสื้อแล้วกระโดดลงทะเลทันที
เมี่ยวเจิน เมี่ยวเหอร้อนใจจนถลันตัวไปข้างหน้า “อาจารย์อาน้อย!” ทันเห็นเพียงพานอวิ๋นตีน้ำพรึ่บเดียวดั่งมัจฉาวารีแล้วมุดลงน้ำ ชั่วพริบตาก็ไร้เงาคน
หวังชงดึงรั้งคนทั้งสองไว้ทันควัน “มิต้องให้พวกเรากังวลไป อาจารย์อาน้อยเป็นถึงโหวขั้นที่หนึ่งแล้ว แม้จะไม่มีพละกำลังพลิกเขาคว่ำสมุทร แต่โลดแล่นในทะเลสักสามถึงห้าชั่วยามย่อมมิใช่ปัญหา”
พานอวิ๋นลงน้ำไปเพียงชั่ววูบ เขตอาคมสายหนึ่งก็แผ่ครอบร่างนางไว้ ดุจดั่งฟองอากาศฟองหนึ่งที่โอบล้อมนางไว้ทั้งตัวโดยตรง
หัวใจที่แขวนลอยของพานเสี่ยวเฮยในที่สุดก็สงบลง มันโผล่หัวออกมาจากอกเสื้อของนาง