เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อาซิ่นลดใบเรือลง เรือใหญ่สองลำของฝ่ายตรงข้ามก็แล่นวูบเข้ามาใกล้พวกเขาทันที ทว่าระยะห่างเพียงเท่านี้ยังไม่พอ
พานอวิ๋นเดินเข้าห้องเรือ หยิบคันธนูอันใหญ่ที่สุดออกมา ยืนอยู่ตรงท้ายเรือ รอมันเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
พานอวิ๋นพาดลูกศรง้างคันธนู
คนผู้หนึ่งบนเรือมองผ่านเนตรพันลี้เห็นพานอวิ๋นพาดลูกศรเล็งมาทางตน จึงอดหัวเราะร่าออกมามิได้ พลางเอ่ยเยาะเย้ยเสียงดังกับคนข้างกายว่า “นางคิดจะพาดลูกศรยิงข้ากลางทะเลอย่างนั้นรึ ฮ่าๆๆๆ—”
คนข้างกายพลอยส่งเสียงหัวเราะเยาะลั่นตามกัน “ระยะเท่านี้เนี่ยนะ ฮ่าๆๆ ชาวฮั่นช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี!”
สิ้นเสียงลง ลูกศรดอกหนึ่งที่โอบอุ้มด้วยพลังอัสนีบาตก็แหวกเมฆฝ่าลมพุ่งมา คนที่ถือกล้องส่องพันลี้ยังคงหัวเราะอยู่ เสียงดังฉึก หัวลูกศรดอกหนึ่งแทงทะลุหน้าผากของเขาออกมา ทุกคนต่างเบิกตากว้าง หัวใจแทบจะหยุดเต้น