กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เชินเอ้อร์มู่มองดูพวกเขาจากไปด้วยตาค้าง
ไม่นานนัก ศาลเจ้าที่ดินทั้งหลังก็เงียบสงบลง มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านดังซ่าๆ
เขาเงยหน้ามองดูดาบที่แขวนอยู่บนขื่อห้อง มองดูอย่างตาละห้อย
ดาบแกว่งไกวไปมาภายใต้การพัดของสายลม แต่กลับไม่ร่วงหล่นลงมา เชือกยังคงเหนียวแน่นมั่นคง
สองตาของเชินเอ้อร์มู่อาบคลอไปด้วยน้ำตา มองดูมันค่อยๆ หยุดแกว่งไกวด้วยความสิ้นหวังแทบขาดใจ
พานอวิ๋นเหาะบินกลับมายังตระกูลเซิน
ชวีเล่อเอ่ยถาม “ทิ้งคนไว้ตรงนั้น ไม่สนใจแล้วหรือ”
พานอวิ๋น “ข่าวสารที่ต้องการล้วนได้มาหมดแล้ว ยังจะไปสนใจมันทำไมอีก”
นางแค่นเสียงฮึ “คิดจะปล้นข้า ข้าก็แค่จับโจรเท่านั้น”