กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ตอนนี้เห็นคนแล้ว ยังมีปัญหาอันใดอีกหรือไม่” พานอวิ๋นเชิดคางขึ้นถาม
ชวีเล่อครุ่นคิด: “ในเมื่อจับคนได้แล้ว เหตุใดจึงไม่รีบไปทันที ยังจะต้องไปเดินตลาดนัดอีกทำไม”
พานอวิ๋น: “พวกเราก้าวเท้าหน้าออกไป เท้าหลังก็ถูกพบตัวแล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเขายังติดต่อกับพวกโจรสลัดญี่ปุ่นกลุ่มนั้นอยู่อีกหรือไม่ หากมี มิใช่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอกหรือ”
นางเอ่ย: “ในเมื่อพวกเรามาทำการค้า เช่นนั้นก็ทำการค้านี้ให้สำเร็จ มาดีๆ จากไปอย่างปลอดภัย ออกจากหมู่บ้านแล้วค่อยถือโอกาสพาตัวเขาไปด้วยก็สิ้นเรื่อง”
ชวีเล่อ: “เขาหายตัวไป มิทำให้คนสงสัยเหมือนกันหรอกหรือ”
พานอวิ๋น: “ปีนี้เจ้าอายุเท่าใด”
ชวีเล่อชะงักไป: “ยี่สิบ ถามเรื่องนี้ไปทำไม”