เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เหล่านักศึกษาดวงตาเป็นประกาย เอ่ยถามว่า “เจ้าเรือน ผู้ใดก็ไปได้ทั้งนั้นหรือขอรับ”
“ผู้ที่มีความสามารถต่ำต้อยจะไปรนหาที่ตายหรือ” จางจื่อวั่งกล่าว “ให้พวกเจ้าออกไปหาประสบการณ์เพื่อเปิดหูเปิดตา มิใช่ให้พวกเจ้าไปทิ้งชีวิตหรือสร้างความเดือดร้อนให้บรรดาศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิง ดังนั้น นักศึกษาปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามทุกคนที่อยากออกไป ล้วนต้องผ่านการประเมิน”
พานอวิ๋นเบิกตากว้าง “ปีหนึ่งก็ไปด้วยได้หรือ”
จางจื่อวั่งเหลือบมองนางแวบหนึ่งพลางกล่าว “หากผ่านการประเมิน”
หลังผ่านการประเมิน ศิษย์ปีหนึ่งทั้งชั้นมีเพียงศิษย์นามชวีเล่อคนเดียวที่ผ่าน อ้อ หากนับเถาเหยียนไป๋ที่เลื่อนชั้นก้าวกระโดดด้วย ก็มีเพียงสองคนเท่านั้น
ส่วนปีสองนั้น เมื่อนับรวมหลานศิษย์ทั้งสี่ของพานอวิ๋นแล้ว มีทั้งหมดเก้าคน
ปีสามก็มีไม่มาก ทั้งหมดสิบคน