กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
การปลดปล่อยวิญญาณไม่นับว่ายาก แต่ก็ไม่ง่ายดาย พลังปฐมของพานอวิ๋นแทบจะผลาญสิ้นไปหมดแล้ว นางจึงทำหน้าที่เป็นเพียงผู้ช่วย
นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สองมือว่างเปล่า จึงเอ่ยอย่างกระดากอายเล็กน้อย “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่มีเครื่องดนตรีพิธีเต๋าที่ตนถนัดเลย”
หลี่เหวินอิงหมดคำจะกล่าว “ตอนสอบระดับ เจ้าใช้เครื่องดนตรีอันใดเล่า”
พานอวิ๋นกระแอมเบาๆ “ฆ้องทองแดง”
หลี่เหวินอิง “ช่างเป็นเครื่องดนตรีที่ดียิ่ง!”
พานอวิ๋น “ท่านคิดว่านำมาใช้ในยามนี้จะเหมาะหรือ”
ย่อมไม่เหมาะจริงๆ นั่นแหละ หลี่เหวินอิงจึงถาม “สั่นกระดิ่งอาคมเป็นหรือไม่”
พานอวิ๋น “เป็นอยู่นิดหน่อย”
เช่นนั้นก็แปลว่าแทบไม่เป็นเลย
“แล้วปลาไม้เล่า”