เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นประคองชามหมูสับเดินขึ้นเขา
ไม่รู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่กะเวลาไว้แม่นยำหรือไม่ พานอวิ๋นเพิ่งมาถึงบนเขา เขาก็เพิ่งจะโยนเส้นบะหมี่ที่ดึงเสร็จลงหมพอดี รอจนพานอวิ๋นประคองชามมาถึงห้องครัว บะหมี่สุกไปครึ่งหนึ่ง เขาก็กำผักสีเขียวที่ล้างสะอาดแล้วกำใหญ่โยนลงไป พอเห็นหมูสับที่นางยกขึ้นมา พลันแย้มยิ้มทันที “พอดีเลย เอามาทำน้ำราดบะหมี่”
ไข่ไก่สี่ฟองที่เคยวางอยู่บนเตาถูกเก็บไปตั้งนานแล้ว
พานอวิ๋นวางชามลง “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคำนวณไว้แต่แรกแล้วหรือว่าข้าจะนำของขึ้นเขามาด้วย”
“คำนวณไม่ได้หรอก” หวังเฟ่ยอิ่นชี้ที่หูพลางเอ่ย “ได้ยินเอาน่ะ เจ้าขึ้นเขาหรือไม่ ฟังดูก็รู้แล้ว และการที่เจ้าไม่ขึ้นเขามานานขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าถูกรั้งตัวไว้ เจ้าไม่กลับมาเสียนาน ชาวบ้านพอพบหน้าเจ้าเข้า ย่อมต้องมอบของกินให้อย่างแน่นอน”
ชาวบ้านหมู่บ้านเฝินสุ่ยอบอุ่นมีน้ำใจเช่นนี้เอง