เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสวียเซวียนขมวดคิ้ว ฝืนใจหยิบเงินไปเพียง 2 ตำลึงเงิน “ที่เหลืออีก 5 ตำลึง เจ้าจงนำไปซื้อของขวัญติดไม้ติดมือไปเถิด”
เซวียเสาผ่อนลมหายใจออกมา ไม่ได้เอ่ยถามเสวียเซวียนว่าเงินส่วนที่เหลือจะไปขอจากผู้ใด เก็บเงิน 5 ตำลึงที่เหลือพลางขานรับคำหนึ่ง
เซวียเสาถามเขา “ท่านอยากจะไปกับข้าหรือไม่”
“ช่างเถอะ เจ้าคือแสงตะวันยามเช้า อัครเสนาบดีหยางยังพออยากจะพบหน้าเจ้าอยู่บ้าง ส่วนข้านั้นไร้ประโยชน์แล้ว สิ่งที่เขาอยากพูด สิ่งที่เขาจะพูด ข้ากับเขาต่างก็รู้แจ้งแก่ใจกันดี ไม่จำเป็นต้องพบหรอก” เสวียเซวียนกล่าว “ช่วยข้าฝากความระลึกถึงเขาด้วยก็พอ”
เซวียเสาตอบรับ
พานอวิ๋นลูบท้องหลังกินบะหมี่หมดไปหนึ่งชาม นางได้ยินข่าวเรื่องหยางซื่อฉีล้มป่วยหนักมาจากอิ่นซงเช่นกัน เป็นการป่วยหนักจริงๆ
นางจึงกล่าวว่า “ข้าไปดูอัครเสนาบดีหยางเสียหน่อยดีกว่า”
พานหงประหลาดใจ “เจ้ายังจะพบอัครเสนาบดีหยางได้อีกหรือ”