เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นยกมือขึ้น “ศิษย์พี่ใหญ่เชิญว่ามาเถิด”
หวังเฟ่ยอิ่นเริ่มจริงจังขึ้นมา “ตำหนักศึกษาใกล้จะเปิดเรียนแล้ว เนื่องจากเรื่องที่โจรสลัดญี่ปุ่นเข้ามาก่อกวนและสาเหตุจากแผนที่สมบัติ ภูเขามังกรพยัคฆ์จึงร่วมมือกับพันธมิตรยุทธภพเพื่อต่อต้านโจรสลัดญี่ปุ่น”
พานอวิ๋นใช้สองมือประคองศีรษะที่ยังมึนงงอยู่บ้าง “ข้ารู้แล้ว ตอนอยู่ในเมืองหลวง เคยเปิดอ่านจดหมายของชวีเล่อดูแล้ว”
หวังเฟ่ยอิ่น “ผู้นำพันธมิตรหลินมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่ไถโจว”
ทั้งสี่คนต่างเงยใบหน้าเล็กๆ ขึ้นมองหวังเฟ่ยอิ่นด้วยสีหน้างุนงง ทุกอย่างล้วนสื่อความหมายเดียวกันคือ ฟังไม่เข้าใจ
หวังเฟ่ยอิ่นจึงเคาะศีรษะพานอวิ๋นเบาๆ ทีหนึ่งแล้วกล่าวว่า “หลายปีมานี้ โจรสลัดญี่ปุ่นเหิมเกริมยิ่งขึ้นเรื่อยๆ พวกมันขึ้นฝั่งมาครั้งหนึ่ง ศาลาว่าการตามชายฝั่งทะเลก็ให้ราษฎรถอยร่นเข้าไปด้านในหลายลี้ ยิ่งนโยบายคำสั่งห้ามออกทะเลเข้มงวดขึ้นเท่าใด ความเป็นอยู่ของราษฎรแถบชายฝั่งทะเลก็ยิ่งยากแค้นขึ้นเท่านั้น”
พานอวิ๋นขมวดคิ้ว
หวังเฟ่ยอิ่นลูบเคราพลางกล่าวว่า “สาเหตุของข้อห้ามออกทะเลมีอยู่มาก แต่การรุกรานของโจรสลัดญี่ปุ่นก็นับเป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่งจริงๆ”
พานอวิ๋นกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ได้ยินมาว่า โจรสลัดญี่ปุ่นแถบเจียงเจ้อและฝูเจี้ยนมีถึงแปดส่วนที่เป็นราษฎรต้าหมิงของพวกเราแสร้งปลอมตัวเป็นพวกมัน”