เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังเฟ่ยอิ่นเห็นนางไม่ส่งเสียง จึงหันไปถามเมี่ยวเจิน “เมี่ยวเจิน เจ้าเล่า ในบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องพวกเจ้า ตอนนี้เหลือเพียงเจ้าที่ยังไม่มีกับข้าวที่ถนัด มิสู้อย่างไรเจ้าก็เรียนทำขนมดีหรือไม่”
เมี่ยวเจินวางขนมหอมหมื่นลี้ที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งในมือลง แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าไม่ชอบกินขนมเจ้าค่ะ”
เมี่ยวเหอมองคนนั้นที มองคนนี้ที ก่อนจะยกมือขึ้นเองแล้วเอ่ย “อาจารย์ลุงใหญ่ ข้าเรียนเจ้าค่ะ!”
หวังเฟ่ยอิ่นจึงตบมือของนางลง “เจ้าเรียนรู้มามากพอแล้ว เป็นเด็กผู้หญิงอย่าได้เรียนทำงานบ้านมากเกินไปเลย เลือกเรียนเฉพาะอย่างที่ตนเองชอบกินที่สุดสักอย่างสองอย่างก็พอแล้ว”
ในที่สุดพานอวิ๋นก็เงยหน้าขึ้น “ศิษย์พี่ ข้าชอบกินผัดเนื้อใส่จูอวี๋ ข้าเรียนกับข้าวอย่างนี้เพียงอย่างเดียวแล้วกัน”
หวังเฟ่ยอิ่นไม่พอใจ “แค่อย่างเดียวรึ เรียนวิธีทำขนมพุทราจีนกับขนมหอมหมื่นลี้เพิ่มอีกสักหน่อยเถิด ภายหน้ายามเจ้าปิดด่าน ของสองสิ่งนี้ล้วนเก็บไว้ได้นาน”
พานอวิ๋นพยักหน้าอย่างเสียมิได้ “ก็ได้ ตกลงกันไว้ก่อนนะ หากข้าทำไม่อร่อย ท่านห้ามดุด่าข้า”
หวังเฟ่ยอิ่นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ตัวเจ้ากลืนลงคอได้เองก็พอ ข้าไม่ดุด่าเจ้าหรอก”
จางจื่อหมิงที่นิ่งเงียบอยู่ข้างๆ มาตลอดอดที่จะยิ้มไม่ได้ “เหตุใดเจ้าอารามหวังจึงดึงดันจะให้พวกเขาเรียนวิชาการครัวเล่า”
หวังเฟ่ยอิ่นลูบเคราแล้วยิ้มพลางกล่าว “มิได้หวังให้พวกเขาเป็นพ่อครัวได้ดอก ทว่าต้องทำกับข้าวที่ตนเองชอบกินเป็นสักอย่างสองอย่าง