เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อย่าเห็นว่าหน้าเรือนคับแคบและตรอกด้านนอกไม่กว้างนัก อีกทั้งลานหลังยังถูกกำแพงกั้นแบ่งบ้านเรือนไปเรือนหนึ่งครึ่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อันที่จริงบ้านเรือนสองเรือนครึ่งที่เหลือนั้นก็นับว่ากว้างขวางทีเดียว
บรรพาจารย์ไตรวิสุทธิ์ที่พึงก้งเฟิ่งมีไม่น้อย และห้องหับสำหรับว่าราชการที่ควรมีก็มิใช่น้อยเช่นกัน
ยามที่คณะพานอวิ๋นเดินเข้ามา เหล่านักพรตเต๋าก็เริ่มลงทะเบียนรับสมัครกันแล้ว
จิ้งเสวียนนำพวกนางตรงเข้าไปยังห้องเล็กห้องหนึ่งทางด้านข้าง
ภายในกำลังคึกคัก นักพรตเต๋าวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังซักแขนเสื้อในอ่างไม้อย่างขะมักเขม้น พลางสบถก่นด่าด้วยถ้อยคำค่อนข้างหยาบคาย
สายตาของพานอวิ๋นกวาดมองไปบนร่างของเขา สัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังปฐมอันเบาบาง จึงรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นนักพรตเต๋าที่มีตบะ
นักพรตเต๋าวัยกลางคนได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจึงเงยหน้าขึ้นมอง ครั้นเห็นจิ้งเสวียนพานักพรตเต๋ากลุ่มหนึ่งเข้ามา ก็อดขมวดคิ้วมิได้ “จิ้งเสวียน เจ้าพาคนมากมายปานนี้มาทำอะไรที่นี่”
จิ้งเสวียน “ท่านเจ้ากรมวินัยนักพรต นี่คือผู้ที่มาลงทะเบียนสอบ...”
“ไปๆๆ ให้พวกเขาไปต่อแถวเสีย” นักพรตเต๋าวัยกลางคนเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมคุณธรรม “กรมวินัยนักพรตของเราเที่ยงธรรมและเคร่งครัด ไม่มีการเล่นพรรคเล่นพวกเด็ดขาด!”
จิ้งเสวียนเอ่ยคำพูดที่เหลือจนจบ “องครักษ์เสื้อแพรเป็นผู้คุ้มกันมาขอรับ”