เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังร่างกายแข็งทื่อ ยามที่สายตาของทุกคนมองมาเขาก็ก้าวขึ้นหน้าสองก้าวด้วยรอยยิ้มแป้นบังไว้เบื้องหน้าหูจิ่ง “สินค้าเข้าออกของข้าผู้นี้ต้องการคนพอดี จึงขอให้ท่านจอมยุทธ์กู่ช่วยหน่อย อีกอย่างเขาอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์”
“ท่านจอมยุทธ์กู่ค้าขายเป็นด้วยหรือ” อันเฉินกล่าวเสียงขรึม “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าบอกว่าเขารู้จักแมลงศพ เป็นประโยชน์ต่อการรักษานายท่านรองมู่ แต่เดินทางมาตลอดทาง ข้ากลับไม่เห็นเขาผ่านมือการรักษานายท่านรองมู่เลยสักนิด”
พานอวิ๋นวางตะเกียบดังเพียะ ขมวดคิ้วกล่าว “ผู้ใดว่าเขาไร้ประโยชน์กัน ระหว่างทางไปยูนนาน หากมิใช่เขาเล่านิสัยความเคยชินของแมลงศพให้ข้าฟังตั้งมากมาย จนทำให้ข้าเชื่อมโยงแมลงศพกับแมลงดูดปราณปฐมเข้าด้วยกันได้ ข้าจะรักษานายท่านรองมู่หายเร็วถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”