เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
คิ้วตาของพานอวิ๋นกระตุกวูบ สีหน้าเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมชอบธรรม “ย่อมจำได้แน่นอน ตั้งแต่ออกจากตำหนักศึกษามา ข้าก็แสดงวิชาเวทเฉพาะยามที่ข้องเกี่ยวกับความปลอดภัยของราษฎรเมื่อตกอยู่ในภาวะจำยอมเท่านั้น ไม่เคยก่อเรื่องเลยสักนิด”
หลี่เหวินอิงจ้องมองนางนิ่ง
พานอวิ๋นสบตากลับไปด้วยสีหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์
“เจ้าจำได้ก็ดีแล้ว” หลี่เหวินอิงลุกขึ้นยืน “ข้าเพียงกลัวว่าเจ้าจะถูกเศษบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ของตระกูลมู่ทำให้หน้ามืดตามัว จนทำเรื่องผิดพลาดไป”
พานอวิ๋นยกมือขึ้นสาบานทันที “หากไม่ได้รับความยินยอมจากสายสำนักและภูเขามังกรพยัคฆ์ ข้าไม่มีทางถ่ายทอดวิชาเวทและวรยุทธ์ที่ได้เรียนรู้มาให้แก่คนภายนอกอย่างเด็ดขาด”
หลี่เหวินอิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หมุนตัวเตรียมจะเดินไป ทว่านึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอียงศีรษะถามว่า “เจ้าคงไม่มีวรยุทธ์ที่เรียนรู้มาจากที่อื่นหรอกกระมัง”
พานอวิ๋นลดนิ้วมือลง กะพริบตาปริบๆ “จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า เมื่อก่อนข้าเป็นถึงธิดาตระกูลขุนนาง ท่านดูข้าสิ เหมือนคนที่สามารถร่ำเรียนวรยุทธ์ได้รึ”
เพราะก่อนหน้านี้นางดูจริงใจเหลือเกิน ซ้ำยังกล่าวคำสาบาน หลี่เหวินอิงจึงไม่สงสัยในคำพูดของนาง เดินจากไปด้วยความพึงพอใจ
พานอวิ๋นพ่นลมหายใจ ฟู่ว รำพึงในใจ ประโยคสุดท้ายข้าไม่ได้สาบานเสียหน่อย
พานอวิ๋นกินกับข้าวหมด ล้างชามตะเกียบ รินน้ำต้มเดือดให้ตนเองหนึ่งกา จากนั้นดับไฟ เทน้ำต้มเดือดที่เหลือลงในถัง ผสมให้เป็นน้ำอุ่นแล้วกลับเข้าห้องไปแช่เท้า