เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นเป็นคนที่รับฟังคำเตือน นางคิดตามคำพูดของมู่อังแล้วพบว่า ยามนี้นางเข้าเมืองหลวงไปอีกครั้ง สิ่งที่ทำได้ก็มีจำกัดเช่นกัน
สิ่งที่นางทำได้ ล้วนทำเสร็จสิ้นไปหมดแล้วก่อนออกจากเมืองหลวง
หากเข้าเมืองหลวงไปอีก ก็ทำได้เพียงเฝ้ารออย่างสงบ คอยยั่วยุข่มขู่พวกหวังเจิ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น
ทว่าเรื่องพรรค์นี้ แม้นางไม่เข้าเมืองหลวง ศิษย์พี่สองกับเซวียเสาก็ทำได้
เหตุผลเป็นเช่นนี้ แต่ในแง่ความรู้สึก นางก็ยังอยากกลับเมืองหลวงไปพบพ่อของนางยิ่งนัก
เมี่ยวเจินรู้ถึงความสับสนลังเลของนางจึงเอ่ยว่า “ทำนายสักหนึ่งข่วยก็สิ้นเรื่องแล้ว”
นางเอ่ยว่า “ยามที่เลือกทางใดก็ได้เช่นนี้ ก็มอบให้สวรรค์เป็นผู้ชี้ขาดเถิด”
เมี่ยวเจินล้วงเหรียญอีแปะสามเหรียญส่งให้พานอวิ๋น “เขย่าหกเส้นพยากรณ์เถิด”
พานอวิ๋นรับเหรียญอีแปะมา “มอบให้สวรรค์งั้นหรือ ข้าแทบไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้เลยนะ”
แม้ปากจะว่าอย่างนั้น แต่นางก็เขย่ารวดเร็วไม่ช้าเลยแม้แต่น้อย หลับตาอธิษฐานครู่หนึ่งแล้วก็ทอดเหรียญอีแปะลงไป