เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
บ่าวรับใช้คอตกพลางขานรับคำหนึ่ง
จะให้ปรนนิบัติดุจแขกผู้มีเกียรติก็ไม่บอกแต่แรก เขาเพิ่งจะล่วงเกินคนพวกนั้นไปจนหมดสิ้น
ก่อนหน้านี้ท่านผู้เฒ่าไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับพวกเขาหรอกหรือ
พอมู่อังไป คณะพานอวิ๋นก็หันขวับกลับไปมองที่เตียงทันที เถาเหยียนไป๋กับเมี่ยวเหอชักมือกลับแล้ว
ทั้งสองขมวดคิ้วแน่น เอ่ยกับพานอวิ๋นว่า “แมลงในร่างของเขามีมากเกินไป เสียงรบกวนก็มาก จึงจับชีพจรได้ไม่แม่นยำ ทว่าอวัยวะภายในทั้งปวงของเขาน่าจะถูกแมลงกัดกินไปหมดแล้ว ยามนี้ยืนยันได้เพียงว่าหัวใจยังคงเต้นด้วยตนเองอยู่”
เถาเหยียนไป๋ขมวดคิ้วกล่าว “นอกจากนี้ ตับกับไตน่าจะยังพอทำงานได้บ้าง”
เมี่ยวเหอ “สิ่งเดียวที่พวกเรายืนยันได้ในยามนี้คือ ตั้งแต่คอของเขาขึ้นไปถูกเข็มทองผสานพลังปฐมผนึกไว้ แมลงพวกนี้จึงขึ้นไปที่สมองไม่ได้ มิเช่นนั้นเขาคงกลายเป็นร่างกลวงเปล่าไปนานแล้ว”
ดวงตาของพานอวิ๋นทอประกายวาบ “คนที่ใช้เข็มทองผนึกศีรษะคือผู้ใดกัน พวกเราพอจะเชิญมาหารือร่วมกันได้หรือไม่”
เมี่ยวเหอ “ข้ากับศิษย์พี่สามตรวจดูอย่างระมัดระวังแล้ว เข็มทองยังพอว่า แต่พลังปฐมที่แฝงอยู่ด้านบนนั้นคล้ายของอาจารย์ลุงรองยิ่งนัก”
พานอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็หันไปมองมู่หลินทันที