ตอนที่ 492 ยังมีชีวิตอยู่

มองแต่ไกล นอกจากดูเหมือนซากศพคนร่างหนึ่งแล้ว ก็มองไม่เห็นสิ่งอื่นใดอีก

พานอวิ๋นก้าวไปข้างหน้า หมายจะยกมือเขาขึ้นมาจับชีพจร นิ้วมือเพิ่งจะสัมผัสโดนข้อมือของเขา ก็เห็นใต้ผิวหนังกระเพื่อมไหวคล้ายระลอกคลื่น แมลงตัวเล็กละเอียดกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นลมปราณและหลอดเลือด

สีหน้าของพานอวิ๋นเปลี่ยนไปทันที

หวังชงเองก็ตกใจไม่น้อย ยื่นมือไปคว้าพานอวิ๋นแล้วดึงไปด้านหลัง กระตุกวูบหนึ่ง กลับดึงไม่ขยับ

พานอวิ๋นขมวดคิ้ว ปรายตามองเขาเชิงปลอบประโลมแวบหนึ่ง จากนั้นจึงย่อตัวลงไป ยื่นหน้าเข้าไปมองดูข้อมือของเขาอย่างละเอียดใกล้ๆ

“เหมียว——”

พานเสี่ยวเฮยกรีดร้องขึ้นมาคำหนึ่ง กอดกันกลมกับหงเหยียน ตัวสั่นงันงก

พานอวิ๋นคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของพวกมันทั้งสอง จึงหันกลับไปมองทั้งสองตัวแวบหนึ่ง พลางครุ่นคิด “ปรสิตกาฝากรึ”