ตอนที่ 491 ถึงจวนตระกูลมู่

เช่นนั้นมิใช่เป็นการบีบให้อัครเสนาบดีหยางต้องลาออกจากราชการไปเร้นกายหรอกหรือ

จูฉีเจิ้นนึกถึงความทุ่มเทตรากตรำตลอดหลายปีที่ผ่านมาของหยางซื่อฉี ในใจก็บังเกิดความไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะทำร้าย ชั่วขณะนั้นจึงมิได้เอ่ยปาก

เซวียเสาจับสังเกตได้อย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นว่าสิ่งที่ฉายชัดในแววตาของพระองค์มิใช่ความมุ่งมั่นทะเยอทะยาน หากแต่เป็นความลังเล จึงหลุบสายตาลง ซ่อนความผิดหวังในดวงตาไว้มิดชิด

นี่เป็นเรื่องใหญ่ เป็นการปฏิรูปการเมือง เป็นการเปลี่ยนผ่านกระแสค่านิยม เมื่อเริ่มขึ้นแล้วย่อมไม่อาจหวนกลับ

การปฏิรูป สิ่งที่พึงละเว้นที่สุดคือการลังเลไม่เด็ดขาด โลเลเปลี่ยนใจ หากฮ่องเต้ไร้ซึ่งปณิธานแน่วแน่ที่จะดำเนินไปจนถึงที่สุด เรื่องนี้ก็ไม่อาจลงมือทำเป็นอันขาด มิเช่นนั้นแล้วจะเกิดผลสะท้อนกลับ ไม่เพียงแต่ผู้เสนอการปฏิรูปและผู้จัดระเบียบวงการขุนนางจะต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง แม้แต่ราษฎรเจียงหนานซึ่งเป็นพื้นที่นำร่องแห่งแรกก็จะมีสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบากยิ่งขึ้นไปอีก

เซวียเสาสะกดความผิดหวังในก้นบึ้งหัวใจลงไป ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครา สีหน้าก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งดังเดิม ก่อนจะยิ้มทูลฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาททรงมีพระทัยเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม เสนาบดีผู้สำเร็จราชการทั้งสามท่านต่างได้รับจุดจบอันงดงาม นี่เป็นสิ่งที่พบเห็นได้ยากยิ่งในทุกยุคทุกสมัยพ่ะย่ะค่ะ”

ยามที่อดีตจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้น้อยสืบทอดราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้เก้าชันษา ทรงฝากฝังรัชทายาทไว้กับสามหยาง