เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อวิ๋นเยี่ยนกราบทูล “ฝ่าบาท องครักษ์เสื้อแพรยังพบห้องคลังอีกแห่งในฝูโจว เป็นคลังเสบียงร้าง ด้านในล้วนเป็นเงินที่จางข่ายซุกซ่อนไว้ ตรวจนับดูแล้ว รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 89,700 ตำลึงพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แค่นหัวเราะ “ยังมีเศษมีส่วนอีก แม้แต่หนึ่งแสนตำลึงยังไม่ยอมปัดเศษให้ครบ พวกเขาคิดว่าทำเช่นนี้แล้ว เราจะเชื่อว่ามีจางข่ายกระทำผิดเพียงคนเดียวหรือ”
อวิ๋นเยี่ยนก้มหน้าไม่เอ่ยคำ
ฮ่องเต้ตรัส “ขนส่งกลับเมืองหลวงทั้งหมด คลังสมบัติชาติถึงจะนับว่าพอมีก้นถุงอยู่บ้าง แต่หากจะให้เต็มเปี่ยม ยังห่างไกลนัก”
อวิ๋นเยี่ยนนิ่งเงียบ
จูฉีเจิ้นเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะ พึมพำว่า “ทั้งฝูเจี้ยนและเจียงซีต่างต้องเปิดเหมืองเงินใหม่... เฉาจี๋เสียง—”
เฉาจี๋เสียง “บ่าวชราอยู่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จูฉีเจิ้นเห็นหน้าเขา คำพูดที่ถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป เปลี่ยนคำพูดว่า “ไปเรียกท่านมา”