เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ประจวบเหมาะกับมีผู้คุมหิ้วถังอาหารมาแจกมื้อเช้า พอได้ยินเข้าจึงตอบส่งเดชไปว่า “เป็นนักพรตเต๋าน้อยคนหนึ่ง”
จากนั้นก็กดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยว่า “หวังตราฝ่ามือก็เข้าคุกหลวงแล้วเช่นกัน”
“หวังเจิ้นรึ”
ผู้คุมน้อยไม่ส่งเสียงอีก ทว่าความหมายกระจ่างแจ้งแล้ว คนที่ถูกขังจึงส่งเสียงหัวเราะร่า ตบขาตนเองอย่างเบิกบานว่า “ดี ดีนัก หากได้ตายในคุกหลวงร่วมกับหวังเจิ้น ก็นับว่าไม่เสียทีที่เกิดมาในใต้หล้านี้แล้ว”
พานอวิ๋นเองก็ใช้สองมือเกาะลูกกรง ใบหน้าเล็กเบียดอยู่ตรงกลาง สายตาจับจ้องมองหวังเจิ้นเป็นประกาย “หวังเจิ้น ฮ่องเต้ยอมรื้อคดีพ่อข้ามาไต่สวนใหม่ในที่สุดแล้วหรือ”
หวังเจิ้นนั่งอยู่บนเตียง สายตามืดมนจับจ้องบนใบหน้าของพานอวิ๋น เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “อย่าเพิ่งได้ใจเร็วเกินไป ต่อให้สืบสวนใหม่ พวกเจ้าก็ไม่มีทางได้ผลลัพธ์ที่พวกเจ้าต้องการหรอก”