เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สิ้นคำพูดนี้ ไม่เพียงจวี่เหรินทั้งห้าที่ถูกพยุง คู่กรณีทั้งสองคนที่ถูกดึงตัวไว้ก็หน้าเปลี่ยนสีเช่นกัน ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
จนกระทั่งบัดนี้ ทั้งสองคนถึงได้นึกเสียใจขึ้นมาจริงๆ และหันไปมองคนทั้งห้าที่ได้รับบาดเจ็บ
ทั้งห้าคนทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น มองคนทั้งสองด้วยแววตาเคียดแค้นชิงชัง
การสอบวสันตฤดูมีสามปีครั้ง หากพวกเขาบาดเจ็บจนพลาดครั้งนี้ไป เช่นนั้นก็ต้องรออีกสามปี
สามปี ทั้งต้นทุนด้านโอกาส เงินทอง และเวลา...
ทั้งห้าคนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
จวี่เหรินคนอื่นๆ ต่างเข้าใจความรู้สึกเป็นอย่างดี จึงมองคนทั้งสองที่ถูกเซวียเสาดึงตัวไว้ด้วยแววตาที่แฝงโทสะเช่นกัน
หวังชงโบกมือให้เถาเหยียนไป๋และเมี่ยวเหอ ทั้งสามคนจึงเริ่มลงมือตรวจดูอาการ
จะว่าไป ดวงพวกเขาไม่ดีที่พลอยโดนลูกหลงจนล้มลงไป แต่ก็ยังนับว่าดีอยู่บ้าง แม้จะถูกเหยียบแต่ก็ไม่โดนจุดสำคัญ เพียงแค่เอวเขียวช้ำเป็นปื้น คนที่หนักที่สุดคือข้อเท้าถูกเหยียบจนข้อเท้าพลิก ในเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้ ข้อเท้าทั้งข้างก็บวมเป่งขึ้นมา จนมือข้างเดียวแทบกุมไม่มิดแล้ว
หวังชงเห็นเข้าก็หันไปมองเมี่ยวเหอทันที