ตอนที่ 417 สงสัย

เฉาจี๋เสียงในใจก็มีความแคลงใจเช่นนี้อยู่ ทว่ากลับเอ่ยว่า “นักพรตพานอายุน้อยเพียงนั้น คงไม่มีความกล้าถึงเพียงนี้กระมังขอรับ อีกทั้งบ่าวชายในคฤหาสน์ของท่านหวังก็มีตั้งมากมาย ทรัพย์สินเงินทองมากมายถึงเพียงนั้น จะบอกว่าขโมยไปก็ขโมยไปได้ง่ายๆ หรือขอรับ”

เดิมทีเฉาจี๋เสียงเพียงกล่าวขึ้นมาลอยๆ เท่านั้น ทว่าเมื่อเอ่ยออกไปแล้ว กลับพบว่ามีเหตุผลยิ่งนัก จึงได้เอ่ยเออออตามน้ำต่อไปว่า “น่าจะเป็นหัวขโมยฝีมือฉกาจจากที่ใดสักแห่ง ร่วมมือประสานจากภายในและภายนอกกับคนในคฤหาสน์ขอรับ”

จูฉีเจิ้นกลับนึกถึงการทดลองที่เขาทำกับฮองเฮาเมื่อคืนวาน

กระดาษยันต์ที่พานอวิ๋นมอบให้ เขากำไว้ในมือ แผ่นหนึ่งแปะไว้บนร่างของฮองเฮาเฉียน แล้วท่องคาถาตามที่นางสอนอยู่สามรอบ สองรอบแรกเขาไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย ทว่าพอถึงรอบที่สาม กระดาษยันต์ที่เขากำไว้ในมือพลันร้อนขึ้นมา ใจของเขาก็ร้อนขึ้นมาเช่นกัน ยามเขาลืมตาขึ้นมองดูฮองเฮาเฉียน ก็แลเห็นว่าภายในใจของนางล้วนมีแต่ตนเองทั้งสิ้น

เขาสัมผัสได้ว่า แม้กระทั่งบิดาและพี่ชายของนาง ก็ยังครอบครองพื้นที่ในใจของนางเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนที่เหลือนอกนั้นล้วนเป็นเขาทั้งหมด

กระดาษยันต์ของพานอวิ๋นเป็นของจริง

ในใต้หล้านี้กลับมีของอัศจรรย์ปานนี้อยู่จริงๆ