เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นยื่นศีรษะออกมาจากข้างกายเขา “มิใช่ของขวัญวันเกิด ทั้งมิใช่งานมงคลสมรสหรืองานศพ นี่เขากำลังรับสินบนอยู่น่ะสิ”
จูฉีเจิ้นเบิกตากว้างขึ้นมาในชั่วพริบตา
พานอวิ๋นเห็นแล้วก็แย้มยิ้มเริงร่า น้ำเสียงพลันสดใสขึ้น “เจ้าก็รู้สึกว่าเหลือเชื่อมากใช่หรือไม่ ตอนข้าเห็นครั้งแรกก็มีสีหน้าเช่นนี้นี่แหละ เพียงแต่ตอนนั้นคนมิได้มามากถึงเพียงนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้คนถึงได้มากันมากมายนัก”
เซวียเสาก็ชะโงกหน้าออกมาดูเช่นกัน ขบคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “คงเพราะการสอบวสันตฤดูใกล้เข้ามาแล้วกระมัง”
สีหน้าของจูฉีเจิ้นยิ่งย่ำแย่ลง “อย่างไรกัน หรือยังมีผู้ใดกล้าซื้อขายข้อสอบอยู่อีกรึ”
เขาได้ทบทวนรายนามผู้คุมสอบในครั้งนี้ในใจรอบหนึ่งแล้ว ทว่าเขากลับไม่คุ้นเคยกับถนนหนทางในเมืองหลวงเอาเสียเลย ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับที่พักอาศัยของเหล่าขุนนางใต้บังคับบัญชา จึงนึกไม่ออกจริงๆ ว่านี่คือบ้านของผู้ใด
พานอวิ๋นกระซิบข้างหูเขาราวกับมารร้าย “นี่คือบ้านของหวังเจิ้น บิดาเฒ่าแห่งราชสำนัก ท่านหวังอย่างไรเล่า”
จูฉีเจิ้นนิ่งอึ้ง เขาหันศีรษะไปมองพานอวิ๋นโดยไม่รู้ตัว
พานอวิ๋นส่งยิ้มให้เขา พลางเอ่ยเสียงเบาอย่างอ่อนโยนว่า “วางใจเถิด เขาไม่ได้กำลังซื้อขายข้อสอบหรอก”