ตอนที่ 408 รู้กันหมด

รอยยิ้มบนพระพักตร์ของฮ่องเต้ค่อยๆ เลือนหายไป คนในห้องส่วนตัวต่างเบิกตากว้างจ้องมองนาง

เซวียเสาก็ประหลาดใจยิ่งนัก อ้าปากคล้ายจะพูดแต่ก็หยุดไป

เฉาจี๋เสียงตวาดขึ้นก่อนเป็นคนแรก “บังอาจนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายของพวกเราเป็นผู้ใด”

พานอวิ๋นเอ่ยเรียบๆ “ข้าไม่รู้”

เฉาจี๋เสียงสะอึกไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติก็ตวาดว่า “ไม่รู้ก็อย่าได้เพ้อเจ้อ แม้แต่นายของพวกเราเป็นใครเจ้ายังคำนวณไม่ออก ยังมีหน้ามาพูด... พูดจาเอ่ยวาจาขบถเยี่ยงนั้นอีก”

พานอวิ๋นบ่นอุบในใจ ด้วยน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์และถ้อยคำเหล่านี้ หากไม่ใช่เพราะนางกับเขาไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกันจริงๆ นางคงสงสัยไปแล้วว่าเขากำลังบอกใบ้ให้นางอยู่

ทว่า...

พานอวิ๋นกลับไม่ยอมเปิดเผยสถานะของฮ่องเต้

หากเปิดเผยไป เรื่องราวหลังจากนี้ก็คงไม่สนุกแล้ว

ฮ่องเต้กลับมิได้รู้สึกว่าคำพูดของเฉาจี๋เสียงมีปัญหาอันใด และไม่คิดว่าพานอวิ๋นจะเดาออกว่าตนเป็นฮ่องเต้จากคำพูดนี้ได้