ตอนที่ 406 บังเอิญพบ

อิ่นซงบังเอิญพบฮ่องเต้ในพระราชวังอีกและอีกและอีกแล้ว ยามนี้คือวันที่ 3 เดือนสอง

เมื่อวาน ฮ่องเต้เพิ่งเสร็จสิ้นพิธีแรกไถนามังกรเชิดเศียร เหน็ดเหนื่อยเป็นยิ่งนัก

เขายังคงชอบไปเที่ยวเล่นในท้องนา ทว่าการตามขุนนางเฒ่ากลุ่มหนึ่งไปประกอบพิธีแรกไถนาที่ยุ่งยากซับซ้อนเช่นนี้ช่างเหน็ดเหนื่อยยิ่ง

แม้คนหนุ่มจะเรี่ยวแรงเปี่ยมล้น ยามนี้เขาก็ไม่มีแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณเท่าใดนัก

อิ่นซงจึงยิ้มพลางกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงสิ้นเปลืองมโนจิตมากเกินไป ควรทำใจให้สงบลงบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ “เข้าสู่วสันตฤดูมีเรื่องราวมากมาย เราเองก็อยากสงบ แต่จะสงบลงได้อย่างไรเล่า”

“ฝ่าบาท ลับคมดาบมิเสียเวลาตัดฟืน พระทัยของพระองค์ไม่สงบ สามวันถึงจะทำงานของหนึ่งวันเสร็จสิ้น พระองค์เองก็ทรงทรมาน เหล่าขุนนางก็ทรมาน คนข้างกายก็พลอยทรมาน มิสู้ปล่อยวางพระองค์เองสักวัน ทั้งยังปล่อยวางทุกคนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พอฮ่องเต้ทรงสดับฟัง ลูกตาก็กลอกไปมาอย่างอดมิได้ พระทัยที่คิดอยากออกนอกวังก่อนหน้านี้ก็พลันลอยฟุ้งขึ้นมาอีกครา

พระองค์พยักพระพักตร์อย่างเห็นพ้องเต็มเปี่ยม “ที่ท่านขุนนางอิ่นกล่าวมามีเหตุผล”

อิ่นซงเอ่ยเตือนเพียงพอเหมาะ คารวะแล้วล่าถอยกลับขึ้นไปนั่งสมาธิบำเพ็ญบนแท่นดูดาว