ตอนที่ 387 ยื้อยุด

พานอวิ๋นหยิบผ้านวมออกมาจากมิติ รื้อโต๊ะเตี้ยตัวเล็กในเกวียนออก กางที่นั่งทั้งสองฝั่งออกจนประกอบเป็นเตียงกว้างราวหนึ่งเมตรหลังหนึ่งขึ้นมาในเกวียน

ปูฟูกที่นอนซ้อนกันสองชั้นไว้ด้านบน จากนั้นจึงหามหูจิ่งขึ้นไปบนรถ

ครั้นเห็นริมฝีปากเขาซีดขาว นางก็คลี่ผ้านวมผืนหนึ่งห่มให้บนร่างเขา “เจ้าหลับพักผ่อนไปก่อนประเดี๋ยวหนึ่ง หากกระเทือนโดนบาดแผลก็จงบอก”

พวกเขาช่วยกันลากรถออกจากศาลเทพภูเขา หวังชงอยู่ทำลายร่องรอยอยู่ด้านหลัง เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่จะตามมาทัน

เนื่องจากมิติส่วนใหญ่ของตู้รถมอบให้แก่หูจิ่ง เมี่ยวเหอกับคนอื่นๆ จึงเดินอยู่ข้างล่าง เถาเหยียนไป๋เป็นผู้ขับเกวียน

รอจนกระทั่งหวังชงตามทันก็เปลี่ยนให้เขามาขับเกวียนแทน ในเกวียนมีเพียงพานอวิ๋น ทั้งสองจึงได้เริ่มการสนทนาอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

หูจิ่งเอ่ยถาม “ดูเหมือนนักพรตซานจู๋จะรู้ว่าข้ากำลังถูกคนตามล่าสังหาร”

พานอวิ๋น “ข้าดวงไม่ดี ระหว่างทางถูกกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรกลุ่มหนึ่งขวางไว้ไต่ถาม บังเอิญได้ยินมาว่ามีโจรสลัดญี่ปุ่นขึ้นฝั่ง กำลังไล่กวดตามเจ้าอยู่ ดังนั้นพวกองครักษ์เสื้อแพรก็กำลังตามหาเจ้าอยู่เช่นกัน”

หูจิ่ง “ข้ารู้ว่าสองคนนั้นเป็นชาวญี่ปุ่น พอพวกเขาลงมือข้าก็รู้แล้ว”