เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ชวีเล่อยื่นนิ้วมือออกไปห้านิ้วพลางเอ่ย “ข้ายินดีจ่ายห้าพันตำลึง!”
ใบหน้าของพานอวิ๋นก็แย้มยิ้มดั่งบุปผาบาน พยักหน้าหงึกๆ ติดต่อกันพลางเอ่ย “ได้เลย ได้เลย ศิษย์พี่สองของข้ายังขาดลูกศิษย์อยู่คนหนึ่งพอดี ข้าเห็นว่ารากฐานพรสวรรค์ของเจ้าไม่เลว ข้าจะช่วยอาจารย์ของเจ้าทำหน้าที่รับลูกศิษย์ให้สักคนก็แล้วกัน”
เมี่ยวเจินที่อยู่ข้างๆ “...อาจารย์อาน้อย เรื่องนี้มิใช่ว่าต้องถามอาจารย์ก่อนหรือเจ้าคะ”
ทั่วทั้งภูเขาไตรวิสุทธิ์ ก็มีอาจารย์ของนางนี่แหละที่มีลูกศิษย์มากที่สุด
ชวีเล่อก็ส่ายหน้าเช่นกัน “ข้าจะกราบธรรมาจารย์เสวียนเมี่ยวเป็นอาจารย์”
รอยยิ้มบนใบหน้าของพานอวิ๋นพลันหุบลงทันใด เอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ว่า “เจ้าตื่นเถิด ศิษย์พี่หญิงของข้าไม่รับศิษย์”
ชวีเล่อเอ่ย “หากเจ้าสามารถทำให้ธรรมาจารย์เสวียนเมี่ยวรับข้าเป็นศิษย์ได้ ข้ายินดีจ่ายหนึ่งหมื่นตำลึง”
พานอวิ๋นแค่นหัวเราะ “ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึงรึ”
ชวีเล่ออึ้งไป นิ่งเงียบไปเนิ่นนานก่อนจะกัดฟันเอ่ย “หากจำเป็นต้องเป็นทองคำหนึ่งหมื่นตำลึงจริงๆ เช่นนั้นก็ทองคำหนึ่งหมื่นตำลึงเถอะ ขอเพียงได้กราบธรรมาจารย์เสวียนเมี่ยวเป็นอาจารย์”
พานอวิ๋น : ...