เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังเฟ่ยอิ่นเย็บไปพลางเอ่ยไปพลางว่า “ศิษย์พี่สอง ศิษย์พี่สาม และศิษย์พี่หญิงสี่ของเจ้า ล้วนเย็บเสื้อผ้าตัดเสื้อผ้าใส่เองเป็นกันทั้งนั้น เจ้าจะด้อยกว่าพวกเขามิได้ เข้าใจหรือไม่”
พานอวิ๋น “ข้าจะพยายามเจ้าค่ะ แต่ข้ารู้สึกว่าด้อยกว่าหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา”
หวังเฟ่ยอิ่นตัดด้ายออก พลางฉวยโอกาสเขกหัวนางไปทีหนึ่ง “ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป ชุดนักพรตของเจ้าจงตัดเย็บเอง ทำเอง ข้าจะไม่ตัดเย็บให้พวกเจ้าอีกแล้ว”
พานอวิ๋นลูบศีรษะอันโล้นเกลี้ยงแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ตำหนักศึกษาภูเขามังกรพยัคฆ์มีชุดนักพรตแจกให้ แม้ด้านบนจะมีสัญลักษณ์ของภูเขามังกรพยัคฆ์ แต่งดงามจริงๆ งดงามกว่าชุดนักพรตของภูเขาไตรวิสุทธิ์เราเสียอีก”
หวังเฟ่ยอิ่นมองดูนางเงียบๆ
พานอวิ๋นมองสบตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
หวังเฟ่ยอิ่น “ปีกกล้าขาแข็งแล้วจริงๆ สินะ ทะลวงผ่านโหวขั้นที่หนึ่งแล้วย่อมไม่เหมือนเดิม หรือว่าเจ้าจะสามารถเรียนวิชาอยู่ที่ภูเขามังกรพยัคฆ์ไปชั่วชีวิตได้รึ”
พานอวิ๋น “ย่อมมิได้อยู่แล้ว อย่างมากอีกหนึ่งปีข้าก็จบการศึกษาแล้ว แต่หลังจากจบมาข้าก็หาเงินได้นี่เจ้าคะ หาเงินได้ข้าก็ซื้อชุดนักพรตได้แล้ว หาซื้อไม่ได้ข้าก็ยังจ้างคนมาตัดเย็บได้อีก”
หวังเฟ่ยอิ่น “เจ้ามีความแค้นอันใดกับการเย็บเสื้อผ้านักหนา ยอมเสียเงินแต่กลับไม่ยอมลงมือทำเอง”