กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ข้ามีหวงชงเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ทว่าเขากลับโง่งมมาแต่กำเนิด ข้ายังคงอยากจะให้กำเนิดน้องชายให้เขาสักสองสามคน วันหน้าจะได้คอยดูแลเขา”
พานอวิ๋น “ข้ออ้างไม่เลว ทว่าไม่ว่าท่านจะทำเพื่อดูแลเขา หรืออยากจะทอดทิ้งเขาก็ไร้ประโยชน์ นายท่านหวงชั่วชีวิตของท่านมีเพียงลูกชายคนนี้คนเดียว นี่คือเรื่องที่สวรรค์ลิขิตไว้ แก้ไขไม่ได้”
โจมตีจุดตาย เป็นการโจมตีจุดตายอย่างแท้จริง
สีหน้าของนายท่านหวงพลันว่างเปล่า ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงหาเสียงของตนเองพบ “ขะ ข้า อายุอานามก็ไม่ได้มาก...”
“ไม่มากจริงๆ นั่นแหละ ไฉนเลยนี่กลับเป็นเรื่องที่สวรรค์ลิขิตไว้”
พานอวิ๋นไม่มีคำไร้สาระแม้แต่น้อย เพียงสามคำว่า “สวรรค์ลิขิต” ก็ทำให้นายท่านหวงใจแป้วสิ้นหวังแล้ว
ท้ายที่สุด เขาก็ยังพยายามเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ เช่นว่าฝืนสวรรค์เปลี่ยนชะตา”
พานอวิ๋นขมวดคิ้ว ครู่ใหญ่หลังจากนั้นจึงกล่าวว่า “นายท่านหวง ตระกูลท่านลูกหลานไม่ดก นี่คือการถ่ายทอดทางสายเลือด อีกทั้งยังจะถ่ายทอดสืบต่อไปเรื่อยๆ สิ่งนี้แก้ยากยิ่งนัก ซ้ำยังมิใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ในชั่วประเดี๋ยวประด๋าว”
“ฮวงจุ้ยคฤหาสน์ตระกูลข้ามิใช่ดีมากหรอกหรือ สวรรค์เหตุใดจึงอยุติธรรมต่อตระกูลหวงของข้าถึงเพียงนี้”