เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เนิ่นนานผ่านไป ภรรยาของเติ้งจึงประคองส้วมเดินออกมา
ลูกสะใภ้คนโตของนางก็มาถึงเช่นกัน นางกลั้นลมหายใจก้าวเข้าไปประคอง พลางพยุงคนออกมา “ท่านแม่ ท่านพ่อให้ข้ามาดูท่าน”
ภรรยาของเติ้งหน้าแดงเอ่ยว่า “ขะ...ข้าไม่เป็นไร แค่เข้าส้วมเท่านั้น”
เมี่ยวเหอเดินออกมาจากริมกำแพง พลางกวาดตามองสีหน้าของภรรยาของเติ้งแล้วพยักหน้าเอ่ยว่า “ไม่เลว ได้ผลแล้ว วันนี้เจ้าคงต้องเข้าส้วมอีกสองรอบ จำไว้ว่าต้องดื่มน้ำอุ่นให้มาก ต้องดื่มน้ำอุ่นให้มากเข้าไว้ แล้วกินเนื้อหมาป่าติดต่อกันอีกสองมื้อก็หายขาดได้แล้ว”
ภรรยาของเติ้งตะลึงงัน “นักพรตน้อย นี่คือยารักษาอาการถ่ายไม่ออกหรือ”
“มิใช่ เป็นการรักษาความเย็นสะสมในท้อง เนื้อหมาป่ามีฤทธิ์ร้อน เจ้าเป็นเพราะความหนาวเย็นจับตัวเป็นก้อนจนถ่ายไม่ออก รักษาอาการถ่ายไม่ออกเป็นเพียงก้าวที่หนึ่ง เพื่อให้เจ้าขับของเสียตกค้างในกายออกมา แล้วค่อยขจัดความหนาวเย็น ทำให้ร่างกายค่อยๆ ดีขึ้น” เมี่ยวเหอเอ่ย “อาการป่วยที่เกิดจากความเย็นสะสมในท้องมีมากมาย แต่ที่เกิดกับเจ้านั้น ดูเหมือนไม่รุนแรง ทว่ากลับสาหัสที่สุด”
ภรรยาของเติ้งเงียบไปชั่วครู่ จู่ๆ ก็คุกเข่าลงบนพื้น “นักพรตน้อย ท่านมีวิชาแก่กล้า ท่านช่วยคำนวณดูให้ข้าได้หรือไม่ว่าลูกชายทั้งสองของข้าเวลานี้อยู่ที่ใด ยัง...ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”