ตอนที่ 206 เนื้อหมาป่า

พานอวิ๋นหักกิ่งไม้มาไม่น้อยปูลงบนพื้น หลังจากกันไอเย็นจากผืนดินแล้วจึงปูเสื่อทับบนกิ่งไม้อีกชั้น

มิติของเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอมีจำกัด ย่อมตัดใจใช้เสื่อมาเบียดบังพื้นที่ไม่ได้

เมื่อเห็นพานอวิ๋นนำเสื่อออกมา ทั้งสองคนจึงเบียดเข้ามาข้างกายนาง

พานอวิ๋นกล่าวว่า “คืนนี้พวกเรานอนด้วยกัน”

ปูเสื่อแล้วปูผ้าห่มทับอีกผืน แม้จะเป็นต้นฤดูเหมันต์ ฟ้าหนาวเย็นแล้ว ทว่าทั้งสามคนยังคงรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

ทั้งสามหาฟืนมาได้ไม่น้อย วางไว้ในที่ที่หยิบเติมได้สะดวก รอจนกินอิ่มดื่มหนำ ฟ้าก็มืดสนิทลงโดยสมบูรณ์

ทั้งสามไม่ได้ล้มตัวลงนอนหลับในทันที หากแต่นำเบาะรองนั่งของตนออกมานั่งสมาธิ บำเพ็ญอยู่ครึ่งชั่วยามจึงค่อยล้มตัวลงนอนหลับ

ยามราตรี มีเสียงหมาป่าเห่าหอนแว่วมา เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอเบียดอยู่ข้างกายพานอวิ๋น ทั้งสามนำผ้านวมสองผืนซ้อนกันแล้วห่มคลุม ประกอบกับมีกองไฟ แม้ภายนอกจะมีลมหนาว ทว่าก็ไม่หนาวเหน็บ

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอตั้งใจฟังเสียงหมาป่าร้อง หวังจากใจจริงให้มันมา

ฟังอยู่ตั้งนาน หมาป่าไม่มา ทว่าพานอวิ๋นกลับหลับไปแล้ว