เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นช่วยคนทั้งสองซักเสื้อผ้าจนหมดสิ้น นางก็นั่งยองๆ เหม่อลอย
แม้นางจะพบทางลัดที่สามารถใช้พลังปฐมซักเสื้อผ้า ทั้งยังบำเพ็ญได้ แต่นางก็ยังอยากสร้างเครื่องซักผ้าออกมาอยู่ดี
เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอยกเสื้อผ้าที่ซักสะอาดขึ้นมา เห็นพานอวิ๋นกำลังเหม่อลอย แขนทั้งสองข้างจึงสอดผ่านถังไม้ แขนข้างหนึ่งแขวนไว้สองถังโดยตรง “ไปกันเถิด พวกเรากลับไปตากผ้ากันก่อน”
มโนจิตของพานอวิ๋นจดจ่ออยู่กับเครื่องซักผ้าทั้งหมด ทว่าจิตสำนึกส่วนลึกทำให้นางเดินตามเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอ ดังนั้นพอคนทั้งสองร้องเรียก นางจึงลุกขึ้นเดินตามไปอย่างเหม่อลอย
พอกลับถึงหน่วยซักผ้า เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอก็วางถังไม้ลงแล้วเริ่มผึ่งตากเสื้อผ้า
พอสะบัดเสื้อผ้า ก็มีทรายแม่น้ำและก้อนกรวดร่วงกราวลงมาจากเสื้อผ้า
เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอก้มหน้าลงเงียบๆ
พานอวิ๋นก็ตกใจกับความเคลื่อนไหวนี้เช่นกัน ก้มลงมองทรายแม่น้ำที่ร่วงอยู่บนพื้น
เมี่ยวเจินกลืนน้ำลายเอื้อกแล้วเอ่ยว่า “ยามนี้กลับไปซักใหม่ยังทันหรือไม่”
พานอวิ๋นเงยหน้ามองตำแหน่งของดวงอาทิตย์ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ย่อมไม่ทันแล้ว ดูสิ คราบสกปรกเดิมบนนั้นซักสะอาดแล้ว ก้อนกรวดเล็กน้อยเท่านั้น สะบัดๆ ก็หมดแล้ว”