ตอนที่ 186 ข้าว่าข้าก็สู้ไหว

จางจื่อวั่งกับหลินจิ้งเล่อแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์

พานอวิ๋นเองก็ไม่มีความสุข พอเห็นเฉาเย่กับหลิวจิ้ง นางก็อดนึกถึงหวังเจิ้นไม่ได้ รู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ

พานอวิ๋นคิดไปคิดมา ยามนี้นางยังทำอันใดไม่ได้ มีเพียงขยันขันแข็งบำเพ็ญเท่านั้น

ดังนั้นพออิ่นซงจากไป นางก็ขยันขันแข็งบำเพ็ญและเล่าเรียนทันที

ความมุ่งมั่นในการเล่าเรียนนั้น แม้แต่เจ้าเรือนแต่ละเรือนเห็นเข้ายังต้องหวาดหวั่น

เดิมทีตบะของนางก็สูงกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันมากอยู่แล้ว หลังผ่านพ้นวันนั้นไป ตบะของนางยิ่งพุ่งพรวดๆ สูงขึ้นไปอีก

หากถามว่าพวกเขารู้ได้อย่างไร ย่อมเป็นเพราะการบำเพ็ญของนางไม่เดินตามครรลองทั่วไป นอกจากบำเพ็ญพลังปฐมแล้ว นางยังเกิดความสนใจในวิชากระบี่อย่างยิ่งยวดขึ้นมาอีกด้วย

วันเว้นวันนางก็จะไปหาจางหลิวเจิน ว่ากันว่าไปเรียนวิชากระบี่กับจางหลิวเจิน จากนั้นอีกวันก็ขึ้นผาครุ่นคิดความผิดไปประลองกระบี่กับเฉิงหลิงจื่อ

จางจื่อวั่งเคยแอบไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไปดูเพียงสามครา แต่ละคราล้วนมองเห็นความก้าวหน้าของพานอวิ๋น

และนอกจากบำเพ็ญวรยุทธ์แล้ว วิชาเวทของนางก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วปานลมกรดเช่นกัน