ตอนที่ 177 แมลงดูดปราณปฐม

พานอวิ๋นชะโงกหน้าออกไปมอง พลางจดจำลักษณะพิเศษของศพอย่างละเอียด จากนั้นจึงเอ่ยว่า “หรือว่าจะเผาเสียดี หากในร่างยังมีแมลงซ่อนอยู่เล่า”

“อัสนีปราบมารสายนี้ของศิษย์น้องหญิงทั้งใหญ่ทั้งแม่นยำ เป้าหมายหลักที่ผ่าก็คือเจ้าแมลง น่าจะไม่หลุดรอดกระมัง”

พานอวิ๋นเอ่ยเสียงแผ่ว “แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเลยเจ้าค่ะ~”

พอนางกล่าวเช่นนี้ ศิษย์พี่หลายคนจึงเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาบ้าง

ดังนี้แล้วหลายคนจึงกลั้นความสะอิดสะเอียนไปพลิกศพเน่า โดยหลักคือดูลักษณะใบหน้า มือ เท้า รวมถึงเสื้อผ้าอาภรณ์บนร่าง และยังมีบาดแผลบนกาย

พอดูเช่นนี้ แทบจะลอกคราบคนทั้งร่างออกมาแล้ว

จางจื่อเสียงยกกระบี่ขึ้นแล้วฟันลง สะบั้นชายเสื้อของมันออกมาผืนหนึ่ง กลั้นความพะอืดพะอมห่อชายเสื้อไว้ จากนั้นจึงโยนเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่งลงบนร่างมัน

หากต้องการป้องกันมิให้ภายในร่างมีแมลงหลงเหลืออยู่ วิธีที่ดีที่สุดก็คือการเผาศพทั้งร่างให้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

อานุภาพของเพลิงยันต์มิได้รุนแรงปานนั้น มันเพียงลุกไหม้ช้าๆ อยู่บนบาดแผล หากหวังจะเผาคนให้เป็นเถ้าถ่านไม่รู้ว่าต้องรอนานเท่าใด

เฉินจื้ออู้เดินเข้ามาข้างหน้า เอ่ยเสนอเสียงแผ่ว “หรือว่าจะหาฟืนมาช่วยโหมไฟสักหน่อย”